| lll_YoKiKo_lll's profile(^๐^)>> ヨーキ子ちゃんです。<<(><"...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
November 09 --30--เส็ดซะที**งานเยอะมากมาย
ขนาดที่ไม่ได้ลืมหูลืมตาทำอะไรเลย
....
...
..
.
น่าเบื่อมากเลย แต่ก็ทำงานด้วยความทุ่มเท เวลานอนนี่น้อยสุดฤทธิ์
แต่ก็ต้องขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่ทำให้มันผ่านมาได้อย่างสวยงาม
เหนื่อยกันถ้วนหน้า
แต่หวังว่าคำชมจากอาจารย์
คงทำให้ทุกคนหายเหนื่อยนะ
เทอมหน้าก็ยังต้องสู้ๆๆต่อไป
เฮ้อ
ชีวิตชาวMK
----------------------------------------------------------
สิ่งที่เหนื่อยที่วุด
คือ
การใส่ใจคนที่เค้าไม่ได้ใส่ใจเราเลย
เมื่อมารู้ที่หลัง แล้วผิดหวัง....
ก็อย่างนี้แหละ
คนเราหน่ะ
ถ้าเข้าใจกันได้ซะทีคงมีความสุขมากกว่านี้เนอะ September 12 --29--วันที่หัวใจเธอเคลื่อนไหว...ซะแล้ว**และแล้วก็มาถึงวันทีหัวใจของใครเคลื่อนไหวซะที
แต่บอกตรงๆว่ากลัว การเคลื่อนไหวครั้งนี้จังเลย
เครียด
ตัดสินใจ...อาจไม่ถูกต้องเสมอไป
ก็เพราะว่ามันออกมาจากหัวใจ
เ ธ อ ก็ ยั ง เ ป็ น เ ห มื อ น เ ดิ ม อ ย่ า ง นั้ น
ไ ม่ เ ค ย จ ะ ม อ ง หั น ม า ที่ ฉั น น า น เ พี ย ง ไ ห น ไ ม่ สั่ น ไ ห ว ไ ม่ รั ก กั น ฉั น ก็ ยั ง เ ห มื อ น เ ดิ ม อ ย่ า ง นี้ ปั ก ใ จ ไ ม่ เ ค ย หั น ไ ป เ สี ย ที น า น เ พี ย ง ไ ห น ใ จ ด ว ง นี้ มี แ ค่ เ ธ อ ค ง สั ก วั น ที่ เ ธ อ ม อ ง ก ลั บ ม า ห รื อ เ ป็ น ฉั น ที่ ย อ ม หั น จ า ก ไ ป ฉั น จ ะ ร อ สั ก วั น วั น ที่ มี หั ว ใ จ ด ว ง ไ ห น เ ค ลื่ อ น ไ ห ว อา จ เ ป็ น ใ จ เ ธ อ ที่ แ พ้ ใ ห้ กั บ รั ก จ ริ ง แ พ้ ใ ห้ กั บ หั ว ใ จ ที่ รั ก เ ธ อ เ ส ม อ เ ร า ค ง ไ ด้ รู้ สั ก วั น ท น จ ะ ท น แ ม้ ใ จ จ ะ ท้ อ เ ฝ้ า ร อ จ ะ ท ร ม า น เ ท่ า ไ ร แ ต่ จ ะ ท น จ ว บ จ น ใ จ จ ะ สิ้ น แ ร ง ค ง สั ก วั น ที่ เ ธ อ ม อ ง ก ลั บ ม า ห รื อ เ ป็ น ฉั น ที่ ย อ ม หั น จ า ก ไ ป ฉั น จ ะ ร อ สั ก วั น วั น ที่ มี หั ว ใ จ ด ว ง ไ ห น เ ค ลื่ อ น ไ ห ว อ า จ เ ป็ น ใ จ เ ธ อ ที่ แ พ้ ใ ห้ กั บ รั ก จ ริ ง แ พ้ ใ ห้ กั บ หั ว ใ จ ที่ รั ก เ ธ อ เ ส ม อ เ ร า ค ง ไ ด้ รู้ สั ก วั น ฉั น จ ะ ร อ สั ก วั น วั น ที่ มี หั ว ใ จ ด ว ง ไ ห น เ ค ลื่ อ น ไ ห ว อ า จ เ ป็ น ใ จ เ ธ อ ที่ แ พ้ ใ ห้ กั บ รั ก จ ริ ง แ พ้ ใ ห้ กั บ หั ว ใ จ ที่ รั ก เ ธ อ เ ส ม อ เ ร า ค ง ไ ด้ รู้ สั ก วั น ถึงวันนั้นเราคงจะรู้
ว่าใครที่หันหนีไปเสียก่อน
ไม่ใครก็ใครละ September 06 --28--ยินดีปรีดา**ขอแสดงความยินดีกับพี่ๆบัณฑิตทุกคนนะคะ
ในที่สุดก็ถึงวันนี้ที่รอคอย
เรียนมาตั้ง 4 ปี หายเหนื่อยก็วันนี้แหละเน้อ
พี่ปุ้ม--พี่สาวที่น่ารักของหยก ยินดีด้วยมากมายเลยค่ะ
เกียรตินิยมไปอีกคนและ ต่อจากพี่ฟีน่า
น้องซัง--สุดท้ายเราก็มีรูปถ่ายสายรหัสกันซะทีน้า
ดีใจเหลือเกิน
น้องก๊อฟและน้องอ๊อฟ--ยินดีต้อนรุบสู่สายรหัสที่แสนอบอุ่นของเรา
ไม่ค่อยได้เจอกัน แต่รักกันเสมอน้า
สำหรับพี่ๆคนอื่นๆ ยินดีส่วนอีกครั้งค่ะ
สวยๆหล่อๆกันทุกคนเลยนะวันนี้
ช่ายซิ ก็พวกเราเป็น ญ.หญิง ยิ่งใหญ่ ไม่กลัวคราย---Side Tankkkkkk !!! August 20 --27--จบแล้วละ**พอเริ่มต้นจะเขียน...
และแล้ว ความจริงที่อยากรู้มานาน ต่อจากนี้ทุกอย่างก็จะ จบแล้วละ มีความสุขมากๆนะ August 19 --26--Bangkok Universiade2007**เตรียมงานกันมานานแรมปี
งานจริง 8-18 10วันแห่งความหวัง แต่ก็หนุกหนานดีที่ได้ทำงาน ชีวิตที่ต้องใช้แรงงานก็แบบนี้แหละ คิดอยุ่เสมอว่าทำเพื่อชาติ 555+ ประทับใจอะไรหลายอย่าง เพราะคิดว่าคงไม่ได้สัมผัสอะไรแบบนี้อีกแล้ว หรือไม่ก็อีกนาน ถ้าหมดชีวิตวัยนักศึกษาไปแล้วเราจะมีโอกาสแบบนี้อีกบ้างมั๊ย นี่แหละครั้งหนึ่งในชีวิตของเรา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่าใครจะบอกว่างานมันแย่ขนาดไหน แต่คนที่ทำงานทุกคนนั้นรู้ว่า เราได้พยายามอย่างเต็มที่และดีที่สุด ในที่สุดงานก็ผ่านไปอย่าง.....ราบรื่น...มั้ง ด้วยความร่วมมือของทุกคน ไม่คิดว่าเราจะเป็นส่วนเล็กๆที่อยุ๋ในงานนี้ได้ ดีใจจังที่ครั้งหนึ่งได้ทำเพื่อชาติ 555+ เก็บไว้ในความทรงจำตลอดไป.... Banfkok Universiade 2007 ps. เกาหลี ญี่ปุ่น ฟีเวอร์มาแรงสุดๆๆ ก็ของเค้าดีจริงนี่หน่า -งานนนี้ประสบความสำเร็จตรงที่ได้pin จากญี่ปุ่นแหละ นักวิ่งสูงยาวเข้าดี ประทับใจอีก 1 จุด -การพูดภาษาอังกิดครั้งเรื่องคือ เรื่องไส้กรอกอีสาน 555+จะจำไปอีกนานเลย -เพื่อนเพิ่มขึ้นอีกมากมายหลายคน หนุกดีจริงๆ -เสียใจบางกับเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง แต่ต่อจากนี้จะเลิกแล้วหล่ะ August 16 --25--เข้าใจมั๊ย**แปลก
ก็ตอนที่พยายามจะทำอะไรให้มันดี แต่มันไม่เคยดี เหตุผลก็เพราะว่าเราไม่เคยจะเข้าใจไง
ดังนั้นเรื่องทุกอย่างก็เลยเป็นแบบนี้
หยกไม่เข้าใจว่าเค้าคิดอะไรอยู่... ไม่เข้าใจว่าเค้าเป็นแบบนั้นเพราะอะไร ไม่เข้าใจว่าทำแบบนั้นทำไม
ไม่เข้าใจว่าที่เป็นแบบนี้เค้าเข้าใจหยกอยุ๋รึป่าว
เค้าไม่เข้าใจเหตุผลที่หยกทำอะไรลงไป
ไม่เข้าใจว่าหยกเป็นคนยังไง
ไม่เข้าใจว่าหยกเองก็ไม่เค้าใจเค้าเหมือนกัน ไม่เข้าใจ...จริงๆ หวังว่าในเร็ววันนี้เราจะเข้าใจกันซะที,
ความเข้าใจมักจะนำสิ่งดีๆๆมาให้เราเสมอ ถ้าเราเข้าใจกัน
(ซึ่งหยกเองก็อยากจะให้เป็นอย่างนั้น)
ก็คงจะดีเนอะ!!
---------------------------------------------------------------------------------- ต่อสู้กับงานของเราต่อไป
ร้องไห้เป็นเรื่องปกติไปแล้ว
ทะเลาะกะใครมากมายอาทิตย์นี้
แต่ให้อภัยไปหมดแล้วแหละ
เอาเวลามามีความสุขดีกว่า ..........จะได้ยิ้มด้วยกันได้เยอะๆจริงมั๊ย???
หันมายิ้มให้หน่อยซิ
นะ
ขอร้อง
เค้าหน้าบึ้งจริงๆหรอ
ตัวเองก็เป็นเหมือนกันแหละ
ยิ้มเถอะนะ
July 23 --24--รอยยิ้มนางฟ้า**"รอยยิ้มนางฟ้า"
แสนไกล อนาคต ท่ามกลางหมอกทึบ
แต่ถ้าไม่เดินต่อไปเรื่อยๆ
ก็ไม่มีวันได้เห็นท้องฟ้าสีคราม
พวกเราทุกคนเริ่มรู้สึกตัวแล้ว
แหงนหน้าขึ้นไปพบท้องฟ้าที่ครึ้มยิ่งกว่าอะไร
วันนี้ก็ยังต้อเดินขึ้นเนินอย่างระอา
น่าหน่ายเหลือเกิน
แต่เมื่อคำนึงถีงสาวแสนรักผู้นั้น
ก็พลับสอมรองเท้าที่เหยียบขอบส้นเสียใหม่
รอยยิ้มของเธอผู้นั้น
ดุจแสงสว่างอันเจิดจ้า
เป็นแสงสว่างที่ออกมาจากกลีบเมฆ
สาดส่อมดวงใจ
เธอคนนั้นของฉัน
นั่นคือ รอยยิ้มนางฟ้า
เพลงๆนึงที่อยากฟังมากที่สุด
จนตอนนี้ก็ยังไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามันเป็นยังไงกันแน่
ส่งสัยว่าคงจามีอยู่แต่ในจินตนาการแหละมั้ง
ใครก็ได้ แต่งเพลงนี้ออกมาให้ฟังหน่อยซิ
อยากรู้จังว่าคนแต่งเค้าใช้อารมณ์แบบไหนแต่งกันแน่
ก็คงจะต้อง รัก นะซิ
ชีวิตตอนนี้กลางๆสุด เหมือนจะสุขแต่ก็ไม่
จาว่าไปทุกข์ก็ไม่ได้ทุกข์เกินเหตุ
บางทีก็อยากคุยกะใครบ้างตามประสา...เพื่อนน่ะ
แต่ช่วงนี้หายไปไหนกันหมดก็ไม่รุ
เหมือนว่าจะได้หยุด 1 เดือน
แต่จะว่าไปเราเองก็มีอะไรให้ทำเยอะๆเหมือนกัน
กลัวจัง
การกลับมาของอะไรบางอย่าง
กลัวว่าถ้ามันกลับไปเป็นเหมือนเดิม
แล้วความพยายามทั้งหมดที่มีมาหล่ะ
เราจะทำไปทำไมกัน...
อยากรู้จังว่าสิ่งที่เค้าทำไปเค้าต้องการอะไรกันแน่
เหตุผลหรอ
ข้อซักข้อได้ไหม
ถ้าไม่อย่างนั้นก็รีบๆจบมันกันเถอะ
จาได้มีความสุขซะทีนะ
อยากมีปีกบ้างได้มั๊ย
อยากบินขึ้นไปคิดอะไรสูงๆ
อากาสบนนั้นคงสดชื่นน่าดู
อาจจะเจอนางฟ้าก็ได้นะ
^^
นาคะ เคน ซักวันนายต้องสมหวังแน่ๆ
เค้าเชื่ออย่างนั้น
เพราะซักวันเค้าเองก็จะสมหวังเหมือนกันน่ะซิ
เราก็รอรอยยิ้มนางฟ้าเหมือนกันแหละน่า
มารอด้วยกันเถอะนะ
ซักวันต้องเจอแน่ๆ
"รอยยิ้มนางฟ้า" July 03 --23--กลับมาแล้วในที่สุด... ได้ฤกษ์ซะทีละนะ... อยากกลับมาอัพสเปซตั้งนานและตั้งแต่อยู่ที่แคนาดาโน่น มีเรื่องมากมายกะชีวิต เดี๋ยวนี้ตัองทำตัวว่าถึงเศร้าฉันก็ยังอยู่ได้ เห็นมั๊ยหลักฐานการเปลี่ยน background ใหม่หน่ะ 555+การันตีความสดใสนะจะบอกให้....^^ ตอนนี้ก็ยังมีมนุษย์ใจร้ายอยู่รอบตัวบ้างบางเวลา หรือไม่ก็คนที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย หรือไม่ก็พวกที่ดีตลอด ตอนนี้อารมณ์ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอก อย่าปล่อยให้อยู่คนเดียวละกัน เศร้าเป็นบ้าเลย... อยากหาคนคุยอ่ะ ที่ไม่ใช่เพื่อนหน่ะ555+ นั่นหน่ะมีเยอะ บ่นให้ฟังกันจนเบื่อและ ก็พวกหน้าเดิมๆกันทั้งน้าน เค้าบอกกันว่าเราต้องยอมรับความเศร้าแล้วเดินไปกับมันต่างหากล่ะ ถ้าใครอ่านเรื่องเก่าๆ ตอนนี้หยกก็ยังเป็นคนดง่อยู่เหมือนเดิม โง่ที่จะรักและวิ่งตาม เป็นยายบ้าหน่ะ เมื่อไหร่จะเจอเรื่องแบบในการ์ตูนบ้างล่ะ ตอนนี้ก็อ่านแต่การ์ตูนไม่เป็นทำอารายเท่าไหร่หรอกนะ ขังตัวเองอีกรอบ.... ถึงคนไกลๆ รู้ว่าควรจะต้องดูแลตัวเองก็ดูให้ดีละกัน อ่านเอาแต่บ่น คนทางนี้ก็เป็นห่วงเหมือนกันละน่า อากาศที่โน่นคงหนาวอ่ะดิ 555+ อากาศร้อนๆตอนบ่ายๆกับวันสุดท้ายที่เธอลาไป 55 เข้ากับbackground จังเลย เฮ้อ...อากาศร้อน งานเยอะ ฟุ้งซ่าน คิดถึงแคนาดาจัง อยู่โน่นไม่ต้องคิดถึงอะไร หรือใครเลย คิดถึงไปก็ไม่มีประโยชน์อยู๋ดี หนีไปเมืองนอกดีมั๊ยนะ??? มีใครจาไปกะเค้ามั๊ย...?? November 27 --22--27พฤศจิกา**ถึงแม้ว่า"เวลา"
จะเป็นเพียงสิ่งสมมติ
ที่มนุษย์สมมติขึ้น
แต่มันก็เป็นเหมือนสิ่งประดิษฐ์ที่ล้ำค่าสิ่งหนึ่งบนโลกใบนี้
อย่างน้อยมันก็ทำให้คนๆหนึ่งได้รู้ว่า
มันเป็นเวลา 1 ปีพอดี
นับจากวันนั้นถึงวันนี้
อาทิตย์ที่ 27 พฤศจิกา 2548
จันทร์ที่ 27 พฤศจิกา 2549
ต่างกันหนึ่งวัน
ต่างกันหนึ่งปี
ตั้งแต่วันนั้น.........
ถึงวันนี้........
มีอะไรหลายอย่างที่เปลี่ยนไป
เวลามันสอนให้เราเรียนรู้ที่จะอยู่
อย่างเข้มแข็ง
อดทน
มีภูมิคุ้มใจมากขึ้น
ใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยอย่างคุ้มค่า
การอยู่คนเดียวไม่ได้แย่อย่างที่คิด(ถึงแม้จะคอยบอกตัวเองอยู่อย่างนั้นก็ตาม)
ในวันเดียวกัน
คนสองคน
จะคิดอะไรเหมือนกันมั๊ย
อย่างน้อยก็ดีใจ
ที่ยังมีคนจำได้(มั้ง)
แต่จากที่เห็น
คนที่ติดอยู๋กับอดีตมีอยุ๋คนเดียวเท่านั้น
คนที่ยังเห็นว่าวันเวลาเดิมๆเป็นสิ่งสวยงาม
เป็นจุดเริ่มต้นของอะไรหลายๆอย่าง
ทั้งสิ่งที่ควรปล่อยไป
และสิ่งที่ควรคว้าไว้
เท่าที่จำได้ปีที่แล้วอากาศมันหนาวกว่านี้นะ
แต่มันก็เป็นวันที่อบอุ่นไม่ใช่หรอ
ในวันที่มีเค้าอยู่ด้วย
วันที่เค้าบอกว่าไม่เป็นไร
ทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี
เมื่อไรหยกจะเลิกเป็นแบบนี้นะ
สัญญากับเค้าซิ
ตอนนี้หยกเลิกแล้วนะ
เลิกเป็นแบบนั้นแล้ว
แต่ก็ยังไม่เลิกซะทีเดียวหรอก
แต่ก็น่าจะบ้าน้อยลงกว่าเมื่อก่อน..555+
พุ่งนี้ต้องเริ่มต้นใหม่แล้วซินะ
เราต่างก็เป็นคนใหม่ทั้งคู่
มีอะไรใหม่ๆ
ถึงแม้จะไม่ทั้งคู่
แต่หยกก็พยายามอยุ๋นะ
ต่อไปนี้จะเลิกแล้ว
การพูดถึงอดีตน่ะ
เก็บมันเป็นความทรงจำลึกๆดีกว่า
ถึงแม้สำหรับหยกจะเป็นความทรงจำที่ชัดเจน
แต่ของตัวเองอาจจะเป็นความทรงจำที่เลือนลาง
แต่อย่างน้อยก็ขอให้จำไวนะ
ว่าเมื่อก่อนเราเคยยิ้มให้กัน
จากนี้และตลอดไป
ยิ้มให้เค้าเยอะๆนะ
......
บะบายอดีต..........
บะบาย 27 พฤศจิกา.....
ลาก่อน.....
October 12 --21--นับถอยหลัง**ถ้ารู้ว่าอีกไม่กี่วันจะเกิดขึ้นในอนาคต.....
เราควรจะเตรียมตัวยังไง....
ถ้ารู้ว่าต้องเศร้าแน่ๆๆ...
จะทำยังไงดีล่ะ...
โค้งสุดท้าย ที่ไม่รู้ว่าทางข้างหน้าจะเป็นยังไง
รู้แต่ว่าต้องเหงาแน่ๆ เพราะทางนี้ต้องไปคนเดียว
หรือว่าจะรอคนร่วมอุดมการณ์เดียวกันที่จะตามมาในไม่ช้า
คนที่บอกว่าขอลองเป็นโอกาสสุดท้าย
แต่ถ้าเรื่องของเค้าสำเร็จ หยกคงต้องไปคนเดียวแน่ๆๆๆๆ
เตรียมใจไว้แล้ว
เตรียมใจมาตั้งนานแล้ว
รู้แล้วว่าจะเกิดอะไรต่อไป
ตั้งแต่วันนั้น
วันที่เค้าหันหลังให้
แล้วก็เดินจากไป
ปล่อยเราอยู่ตรงนั้น
ที่เดิมตรงนั้น....คนเดียว
เคยถาม(ตัวเอง)ว่าทำไมเค้าถึงใจร้ายได้ขนาดนั้น
ทำอะไรมากมายให้ต้องร้องไห้ ต้องเสียใจ
แต่ทำไมยังรักอยู่
แล้วก็รักมากขึ้นทุกวัน
ยังโทษตัวเองอยุ๋
ถ้าวันนั้น
วันที่เค้ายื่นมือมา แล้วหยกส่งมือกลับไป
ตอบว่า
"อื้อ"
โอกาสนั้นเป็นของหยกใช่มั๊ย...
ตอบหยกที
ใช่มั๊ย...
แต่ก็อย่างที่เค้าว่า
เวลาผ่านแล้วผ่านเลย.....
ผ่านไปเลยจริงๆด้วย
ไม่มีอะรไรเหมือนเดิมเลยซักกะนิดเดียว
เปลี่ยนไปทุกอย่าง
อะไรๆก็ไม่มีความหมายเหมือนเมื่อก่อน
เรื่องราวมากมายไหลผ่านหัวสมองไปอย่างช้าๆ
ตั้งแต่วันแรก
วันที่สอง
วันที่สาม
วันที่สี่
วันที่ห้า
วันที่หก
วันที่สิบเก้า
วันที่ยี่สิบเจ็ด
วันที่สามสิบ
วันต่อๆมา.......
ทำไมวันเหล่านั้นมันมีความหมายกับหยก
กับหยกคนเดียว...
ถึงแม้จะยังจำได้....
ว่าวันอะไร
แต่ความหมายของวันเหล่านั้นมันยังอยู่อีกมั๊ย
ความอบอุ่นยังอยู่อีกมั๊ย
แววตาแบบนั้นยังอยู่อีกมั๊ย
มือนั้นยังอยู่อีกมั๊ย
เค้ายังอยู่อีกมั๊ย
หยกยังอยู่อีกมั๊ย
"เรา"ยังอยู่อีกมั๊ย
วันนี้...เค้า
ตอบมาแล้วว่าไม่อยู่แล้ว
ความฝันทั้งหมดก็กำลัง
จะ
จบ
ลง
แล้ว
คนคนหนึ่งเลือกที่จะมาเปิดประตูบานที่ปิดอยู่นาน
ประตูสนิมเขรอะ
เก่าๆโทรมๆ
ประตูที่ไม่คิดว่าจะเปิดได้อีกแล้ว
แต่สงสัยเค้าจะเป็นผู้วิเศษ
ด้วยเวทมนต์ของเค้า ใช้เวลาไม่นาน
ประตูนั้นก็เปิดอย่างง่ายดาย
แต่พอนานๆไป
ผู้วิเศษก็เลือกที่จะกระแทกให้ประตูปิด
ดัง"ปัง"
ใส่หน้าคนที่อยู่ในห้องนั้น
ประตูนั้นจึงปิดลงอีกครั้ง...
แล้วก็ไม่รุว่าจะมีผู้วิเศษคนใดมาเปิดมันได้อีก
เจ้าของห้องผู้ได้คำเดียวว่าเข็ดแล้ว
ถึงแม้ว่าเจ้าของห้องจะยังคงรอผู้วิเศษคนนั้นอยู่เสมอ
แต่ก็รู้เค้าคงจะไม่กลับมา...
ดังนั้น ประตูนี้จึงปิดตายอีกครั้ง...
รอคอย
วันเวลา
ที่จะทำให้ประตูค่อยๆเปิดออก
แต่ก็ไม่รุว่าเมื่อไหร่
อีกไม่กี่วัน
นับลงหลังเข้าสู่โหมด โดด เดี่ยว อ้าง ว้าง
คนเดียว
อีกครั้ง
วันที่จะรักใครไม่ได้ไปอีกซักพัก
ใหญ่ๆๆๆๆๆๆๆ
กำลังจะกลับมาอีกแล้ว
อยากมีความรักเหลือเกิน
แต่ต่อไปนี้จะไม่วิ่งตามความรักนั้นอีกแล้ว
และก็จะไม่ปฏิเสธใครเร็วเกินไป
ให้โอกาสเค้าบ้าง
เผื่อเค้าจะมาเป็นคนเปิดประตู
ถ้ามีคนที่จะมา"ดูแล"เราได้
คงชื่นใจน่าดู
แต่ด้วยเวลาที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดนี้
ขอทำให้ดีที่สุด
เท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะรักผู้ชายคนหนึ่งได้
หลังจากวันนั้นที่ตกลงกันไว้
หยกคงหายตัวไป.....
ปิ๊ง!!!
ด้วยเวทมนต์วิเศษ
จากผู้วิเศษ
ที่บอกหยกว่า
"ไม่มี...เรา...อีกแล้ว"
เราคงจะได้เจอกันอีกนะคะ...
ในไม่ช้านี้....
ความห่วงใยยังมีให้เสมอ...
วนเวียนอยู่รอบๆนั่นแหละ
มันอาจจะมองไม่เห็น
แต่อย่าลืมรู้สึกถึงมันนะ
...
**เอาล่ะ...เริ่มนับถอยหลังกันเถอะ...
วันที่ 47....
พรุ่งนี้ก็วันที่ 46 แล้วนะ
น้องลงไปทุกที
เวลาดีๆเหล่านี้
มักจะอยู่กับเราไม่นาน...
prepare to say "GOODBYE"
**นะคะ**
ps.ขอบคุณจิงๆๆๆๆๆๆคนที่ไม่เคยทิ้งกัน
สัญญาเว้ย...ว่าเค้าก็จะไม่ทิ้งแก...
ดูแลตัวเองล่ะ....
อากาศเปลี่นยแปลงบ่อย
ใกล้หน้าหนาวแล้วนะ...^^ August 26 --20--ทั้งหมดที่รุสึก ในขณะที่เราคิดถึงคน ๆ นึงตลอดเวลา
เค้าคนนั้นก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้ และบางครั้ง ก็อาจมีคนที่คิดถึงเรา โดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน บางครั้ง การได้ฝันไปคนเดียว มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า สิ่งที่เราคิดทั้งหมด มันคือความฝันของเราเองเพียงคนเดียว ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะจมกับความฝัน มากกว่าการได้รับรู้ความจริง การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้า ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า... เราอาจเป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4... และหากเราเป็นที่ 10 ในใจเค้า... ก็ขอให้คิดไว้ว่า ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย แต่โปรดจำไว้เถอะว่า หากหัวใจของคุณยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า...ชั้นเหนื่อยเหลือเกินแล้ว โปรดห้ามใจเถอะ ก่อนที่ชั้นจะอ่อนล้าไปกว่านี้... ก็จงชอบต่อไปเถอะ การรักใครซักคน ไม่ต้องการความพยายาม "การตัดใจ"ต่างหาก ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูสิว่า ความสุขยาม ที่คุณได้สบตาเค้า กับความทุกข์ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้า อันไหนมันหนักหนากว่ากัน อย่าโทษตัวเอง ที่มาเจอเค้าสายเกินไป... อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้... อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง ที่อย่างน้อย ถึงจะพบกับเค้าคนนั้นสายเกินไป แต่ก็ยังได้พบ... ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป... ยิ้มให้กับโชคชะตา ที่ยังทำให้เรา...ได้รู้จักกัน คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่ง คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คนเดียว คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง... คนที่ทำให้คุณหัวเราะ...และร้องไห้ได้มากมาย... คนที่เพียงแค่ยิ้มของเค้า ก็สามารถเปลี่ยนวันที่หมองหม่น...ให้กลายเป็นวันที่สดใส
เท่านี้มันก็เพียงพอแล้ว ไม่ใช่หรือ? แค่การได้เห็นคนที่เรารัก ได้หัวเราะอยู่กับใครสักคนที่เค้ารักมากที่สุด ...นั่นแหละคือความสุขของการได้รัก...อย่างจริงใจ July 04 --19--เตรียมใจ**นั่งอยู่ริมหน้าต่าง
มองไปข้างนอกอยู่ประมาณ 4 ชั่วโมง
นั่งอยู่อย่างนั้นแหละ
อ่านหนังสือ
เรื่องราวมากมายผ่านตาไป
ทิ้งเวลาไปกับความเหงา
...เพียงลำพัง...
มองที่เดิมๆๆที่เคยผ่าน...ด้วยกัน
เห็นเรื่องราวที่เคยอยู่ตรงนั้น...ด้วยกัน
แต่ตอนนี้เหลือเราเพียงคนเดียว...
ไม่มีคำว่า..ด้วยกัน...อีกต่อไปแล้ว....
ไม่มีอะไรที่สามารถจะทำได้นอกจาก...
รอ...
หลายสิ่งหลายอย่างที่เตรียมไว้ก็เพื่อรอ
"คำตอบ"บางอย่าง
คำตอบว่า....YES หรือ...NO
เตรียมตัว
เตรียมใจเอาไว้
กับเรื่องราวอีกมากมาย
หาก YES หนทางของเราคงอีกยาวไกล
แต่ที่คิดไว้
น่าจะเป็นคำตอบ NO มากกว่า
จากการกระทำ
เป็นสื่อของคำตอบที่ต้องการจะบอกหยกรึป่าว
ต่อไปนี้หยกจะทำยังไงดี
จะลองหยุด ดีมั๊ย
หรือว่าถึงหยุดไปแล้วก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หยกว่าเค้าคงอยากจะให้หยกหยุดอยู่แล้ว
อาจจะอยากให้ออกไปจากชีวิตเค้าให้เร็วที่สุด
คนเรา....
ถึงแม้ว่าจะบอกว่า ไม่เป็นไรอยู่คนเดียวได้
แต่จริงๆๆๆแล้วมันไม่ใช่อย่างนั้นหรอก
ถ้าเค้าจะจากไป.....หยกต้องเสียใจเอามากๆๆๆๆแน่ๆๆๆๆเลย
บ่นอยู่ทุกวัน
รักเค้าเหลือเกิน
เค้าเองคงไม่รู้
เวลาย้อนกลับไม่ได้
แต่อนาคตหยกน่ะสร้างได้
จะเปิดโอกาสให้ใครใหม่ๆเข้ามาดีมั๊ย.....
ดี
ไม่ดี
เค้าคงไม่ว่าอะไรมั้ง
เพราะเค้าเองก็ไม่มีไรจะผูกพันอยู่กับหยกแล้วนี่
เค้าไม่ห้ามซักคำ...
ห้ามหยกหน่อยเถอะ...
ทานาบาตะ...ผ่านไปแล้วเมื่อวาน
ขอพรให้ตัวเอง
ขอพรให้เค้าด้วย
ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี.....
ดวงดาวจะเป็นกำลังใจให้เรา
"โชคดีที่สุดแล้วที่เคยมีเค้าอยู่ในชีวิต....."
------------------------------------------------------------------------------------------
เจ้าหญิงผู้น่าสงสาร....
เจ้าหญิงนอนร้องไห้ทุกวันเลย...
วันไหนที่เจ้าหญิงตื่นนอนมาอย่างมีความสุข
ตอนกลางวันเจ้าหญิงก็จะต้องเจอความทุกข์
เจ้าหญิงก็เป็นอย่างนี้แหละ...
ทำทุกอย่งเพื่อคนอื่นมากมาย
แต่เค้าไม่เห็นถึงความสำคัญเล็กๆๆน้อยๆๆเหล่านั้นเลย
ข้อความที่เจ้าหญิงส่งไป
หากตีความออกมาได้แบบที่เจ้หญิงอยากจะบอก
เจ้าชายจะต้องดีใจแน่เลย....
หรือเราจะเป็นเจ้าหญิงที่ไม่จบอย่างHAPPY ENDING
ต้องถูกขังอยุ๋ที่หอคอย B4 ตลอดไปอย่างเดียวดายใช่มั๊ย
เจ้าชายขา
มาช่วยเจ้าหญิงออกไปเร็วๆๆเถอะ
ก่อนที่แม่มดใจร้าย
จะจับหยกไปกินตับซะก่อน
เดี๋ยวนี้นั่งเย้บตุ๊กตาหมีทุกวันเลย
รอวันที่มันจะเส็ดเป็นรูปเป็นร่างใรอีกไม่กี่วัน
เข็มตำมือบ้างบางครั้งแต่ไม่เจ็บมาก
แต่ถ้าวันไหนหยกหลับไป
ใครก็ได้
หาเจ้าชายมาจุมพิตให้เจ้าหญิงตื่นด้วยเถิด.....
เพี้ยง..!!!
ขอหล่อๆๆนะ...
--------------------------------------------------------------------------------
การถูก IGnoreไม่ใช่เรื่องสนุก....พอแล้วนะ..สนใจเค้าได้แล้ว...
June 16 --18--เกิดอะไรขึ้น**เปิดเทอมมา 3 วัน
ทำไมอะไรๆมันแย่ลงล่ะ
เดี๋ยวนี้ถูก IGNORE บ่อยๆๆจนชิน
ซี้โกดเค้าป่าวเนี่ย.....
ไหนว่ามีไรจะบอกกันไง
คนใจร้าย....
May 19 --17--เปลี่ยนไปนะ**กลับมาจากญี่ปุ่นด้วยความแฮปปี้ดี้ด้า 555+
แต่ขาไปไม่สบายใจเท่านัก
เพราะอะไรคงรู้ดี
มีคนผิดสัญญากะเรา
...
เสียใจมากมาย
...
กลับมา.......
รู้สึกว่าอะไรๆมันเปลี่ยนไปหลายอย่าง
ไม่รู้ว่าวันเวลา5 วัน
มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง
5 วันที่ไม่อยู่......มันเกิดอะไรขึ้น
ถามตัวเองว่าเราหรอที่เปลี่ยนไป
เปล่าเลย
ไม่ใช่
ตอนนี้พยายามทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม
แต่โดนเมินใส่
...
อยากคุยด้วยใจจะขาด
แต่ทำไงได้เค้าไม่อยากคุยกะเรานี่
เสียใจนะ
ย้อนกลับไปไม่ได้จริงๆแล้วใช่มั๊ย
หรือว่ามันช้าเกินไปจริงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ถ้าหยกเปลี่ยนไปบ้างเค้าจะรู้สึกอะไรมั๊ย........
ถ้าไม่
...
"ถ้าหยกหายตัวไปละ"
ถ้าอะไรๆสำหรับเค้ามันช้าเกินไปบ้าง
เค้าจะรู้สึกมั๊ย
หรือว่าตอนนี้
ก็ไม่ได้เห็นว่าหยกอยู่ตรงนั้นแล้ว...
ที่ตรงนั้น
มันว่างเปล่าเสียแล้ว...
April 19 --16--เรื่องเก่าๆ**เรื่องเก่าๆๆ
เรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต
เรื่องที่ไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไร...ไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
เมื่อก่อนถ้ามีเวลาจะนึกถึงแต่เรื่องที่จะเกิดในอนาคต
เรื่องที่ ถ้ายังมีเราสองคนอยุ๋ตรงนั้น
เราจะเป็นยังไงกันน้า??
พรุ่งนี้เราจะทำอะไรกัน??
กินข้าวที่ไหนกัน??
ทำอะไรให้ในวันพิเศษ??
แต่ตอนนี้คงทำอน่างนั้นไม่ได้แล้วซินะ
คงจะทำได้แต่นึกถึงเรื่องเก่าๆๆ
เรื่องเก่าๆๆ...เท่านั้น....
เรื่องเก่าๆๆ
ในอดีตมีความสุขมากเท่าไหน
เพิ่งมารับรู้ได้ก็วันนี้นี่เอง...
เมื่อก่อนที่ได้เจอกันบ้าง...
เมื่อก่อนที่ต้องโทรไปปลุก
เมื่อก่อนที่ได้ไปไหนด้วยกัน
เมื่อก่อนที่ได้กินข้าวกัน
เมื่อก่อนที่เขียนจดหมายหากัน
เมื่อก่อนที่ได้คุยกัน
เมื่อก่อนที่ได้ยินเสียงหัวเราะของเค้าทุกวัน
เมื่อก่อนที่เดินจับมือกัน...ในกระเป๋าเสื้อ
เมื่อก่อนที่ถ้ามือเย็นเค้าจะคอยจับไว้ให้อุ่น
เมื่อก่อนที่นั่งมองหน้ากัน
เมื่อก่อนที่มีความลับซึ่งกันและกัน
เมื่อก่อนที่มองท้องฟ้าด้วยกัน
เมื่อก่อนที่ได้ฟังเสียงเค้าเป็นคนสุดท้ายก่อนนอน
เมื่อก่อนที่ได้ยินเสียงเค้าเป็นคนแรก
เมื่อก่อนที่เค้าเป็นคนถามว่ารักรึป่าว...คิดถึงรึป่าว
เมื่อก่อนที่ได้ตัดผมด้วยกัน
เมื่อก่อนที่ได้นั่งรถที่เค้าเป็นคนขับ
เมื่อก่อนที่ยิ้มให้กัน
เมื่อก่อนที่ยืนข้างๆกัน
เมื่อก่อนที่ดูแลกัน
เมื่อก่อนที่เป้นห่วงกัน เมื่อก่อนที่คอยปลอบกัน
เมื่อก่อนที่ร้องไห้ให้กัน
เมื่อก่อนที่มีความสุขกัน
เมื่อก่อน..........
ตอนนี้คงไม่มีเรื่องราวอย่างนั้นอีกแล้ว
จมอยุ๋กับความเศร้าของเราไปอีกนานแสนนาน
ภาพเก่าๆๆลอยเข้ามาในหัว
เรื่องราวมากมายเกิดขึ้น
เรื่องราวมากมายจบลงแล้ว
ไปทำแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว
ป่านนี้เค้าคงมีความสุขมากมาย
กะใครบางคน
ได้แต่มองอยุ๋ห่างๆๆๆๆ
ห่างมากๆๆๆ
เศร้าตามประสา..ของเราไปวันๆๆ
ได้อยุ๋กับตัวเองมากขึ้น
ว่างเปล่าบ้างบางเวลา
เพราะว่าเค้าไม่อยุ๋ตรงนั้นอีกแล้ว
ไม่มีกำลังใจนั้นอีกแล้ว
คำที่เมื่อก่อนเค้าพูดกับเราเค้าไม่พูดมันอีกต่อไปแล้ว
คงอึดอัดที่ต้องพูด
อยากรู้ว่าเพราะอะไร
แต่การกระทำมันก็เป็รการแสดงออกของทุกอย่าง
บางทีความรักมันก็ไม่ช่วยอะไรเลยจริงๆๆๆๆๆ
ในเมื่อความรักที่หยิบยิ่นให้
มันไม่มีค่าสำหรับเค้า
ก็.........
เสียใจต่อไป
แต่อยู่คนเดียวให้ได้
รอเวลาที่จะกลับมาสดใสเหมือนเดิม
ซักวันคนคนนั้นของเราจะมา
"รอก่อนนะหยก"เค้าคงพูดอย่างนี้
"รออยุ๋ค่ะ อย่างใจจดใจจ่อเลยทีเดียว"หยกจะตอบ
คนที่ผูกกันไว้ด้วยด้ายแดงที่ปลายนิ้วก้อยน่ะ
ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องดิ้นรนทำอะไรมากมาย
ซักวันจะมีคนนั้นของเราจริงๆๆๆๆ
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น หยกคิดว่า
ถ้าจะมีอะไรเกิดขึ้นหยกจะรับไว้เอง...คนเดียว
เพราะ...
อย่างน้อยเค้าก็ทำให้หยกรู้ว่าเคยมีความสุขเพียงใด
ได้เป็นคนที่เค้าเคยรักก็ดีแค่ไหน
หยกต้องยอมเข้าใจ
เกิดมาแค่เพียงได้รักกัน
สุดท้ายไม่เป็นดังฝัน
หยกยอมทำใจ...
แต่ตอนนี้
เรื่องเก่าๆๆ....
ปล่อยให้มันวนเวียนอยู่ในหัวของเราต่อไป....
นึกถึงเรื่องนั้นก่อนนอน
แล้วนอนหลับฝันดี...
ฟังบ้านของหัวใจก่อนนอน....
แล้วก็ยังตามหาอยุ๋นะ
บ้านของหัวใจน่ะ
มาเร็วๆๆล่ะ...
Ps.ซี้จ้า
...อย่าเศร้ากับเร่องที่ไม่เป็นเรื่องน้า...คอยดูแลกันและกันดีกว่า
...เดอะแกงค์มิสทุกคนค่ะ
...มะละกอ นานะเล่มที่หาย คือ เล่ม 9 ค่ะ 555+
...มีความสุข+ทุกข์กะ 152 ต่อไปค่ะ^^
...มิส St.Fx' 06 ค่ะ
April 16 --15--เศร้า**เศร้า.....
ยืมมาลงหน่อยนะ....
ซองจู :มีตรภาพนี่ดีกว่าความรักนะ ความรักสามารถแยกจากกันได้ แต่ความเป็นเพื่อนนี่สิ มันจะคงอยู่ตลอด
淞株 友谊比爱情要好 ，爱情会破裂，但是友谊它可能会一直长存。
เรามาเป็นเพื่อนที่สนิทกันที่สุดในโลกได้ไหม ถ้าเป็นเพื่อนกัน... เมื่อไรที่คิดถึง แค่โทรหา
我们成为这世界上最亲密的朋友好吗？如果是朋友... 每当想念 ， 就打电话
ก็เจอกันได้เสมอใช่ไหม ถ้าเป็นเพื่อนกัน... เมื่อไรที่ฉันท้อแท้ เธอจะอยู่ข้างๆฉันใช่ไหม
也可以经常见面是吗？如果是朋友...每当我气馁的时候，你都会在我身边是吗？
ถ้าเป็รเพื่อนกัน... เมื่อไรที่ฉันเหนื่อย เธอจะมาช่วยฉันใช่ไหม
ถ้าเป็นเพื่อน... ตอนนี่ก็ทำในสิ่งที่ไม่ควรทำได้ใช่ไหม
如果是朋友...现在就可以做一些现在不可以做的事不是吗？
ซองจู : แต่งานกันฉันนะ ไม่ว่าเธออยู่ที่ไหน ฉันก็จะตามไปจนสุดทาง
淞株 ： 嫁给我吧 ， 不论你在哪里 ， 我都会跟随你到路的尽头。
 เรารอคอยกันมานานมากแล้วไม่ใช่เหรอ
我们彼此都等了很久了不是吗？
เธอจะให้ฉันค่อยต่อไปอีกหรือไง
你还要让我再继续等下去吗？
จองซอ： ฉันทำไม่...
锺淑 ： 我不能...
ซองจู : คำตอบของเธอ ฉันได้ยินนานแล้วล่ะ
淞株： 你的回答我很久以前都知道了
จองซอ： พี่ซองจู ตอนนั้นมันไม่เหมือนกับตอนนี้
锺淑 ： 淞株哥 现在和以前不一样呐
ซองจู ： เหมือนสิ เธอคือ"ฮันจองซอ"ที่ฉํนรัก และฉันคือ"ชาซองจู"ที่เธอรักไงล่ะ
淞株： 一样啊 ，你是“我爱的韩锺淑“，我还是“你爱的车淞株“呀
ซองจู ： รู้ไหมว่าความฝันตอนเด็กๆของฉันคืออะไร อย่างแรกคือ"ทำบริษัทให้เป็นที่หนึ่ง" อย่างที่สองก็คอ
知道吗当我的小的时候我的愿望是什么？ 第一就是把家里的公司经营成为最大的公司 ，
สวนสนุก...ฉันอยากจะทำให้มันเป็นสรวงสวรรค์ เพราะที่นั่นรวมความฝันของผู้อื่นที่มา
第 二就是游乐场 ...我想把它变成天国，因为在那里聚集了别人的人愿望。
จองซอ：แล้ว?
锺淑 ： 然后呢？
ซองจู：อย่างสุดท้ายฉัน... อยากจะมีใครที่รักากกว่าตัวเอง แล้วเพื่อความฝันสุดท้ายนั่นแล้วล่ะก็...
淞株: 最后我... 想能有一个我爱她胜过与爱自己的人,为了最后的愿望
แม้ว่าฉันต้องทิ้งความฝันอีกสองอย่างก่อนหน้านั้น ฉันก็ไม่สนใจ ตอนนี้ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว
即使让我放弃前两个愿望 , 我也不在乎 现在除了你，
นอกจากเธอ... เธอจะช่วยรับฉันไว้ได้ไหม .........
我已经没有剩下什么了,你接受我可以吗? April 06 --14--ทบทวน**เวลาผ่านไป...
ได้มีโอกาศอยู่คนเดียว
ทั้งเค้าและเรา...
คงเป็นเวลา
ที่จะได้ทบทวนเรื่องเก่าๆ
ที่มันค้างคาใจ
ไม่รุว่าเค้าเป็นยังไงบ้าง
ป่านนี้จะคิดอะไรอยู่
...ภาวนา...
ว่าอย่าให้เกิดเรื่องร้ายๆ
ได้แต่คิดเข้าข้างตัวเองไปวันๆ
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
เราจะมั่นคงดั่งภูเขาลูกใหญ่ๆๆ
ไม่พัดไปกับแรงลมง่ายๆ
ตอนนี้ภูมิคุ้มใจของเรายังอยู่
เค้ายังอยู๋ตรงนั้นเสมอ
อยากให้อยุ๋ตรงนั้นตลอดไป
อย่าจากไปไหนนะ
อยู่ตรงนั้นด้วยกันเถอะ
เวลาเป็นสิ่งมีค่า
ใช้มันทบทวนเรื่องต่างๆให้เป็นประโยชน์
ได้เรื่องยังไงก็บอกกันนะ
อย่าปิดไว้
เพราะมันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นซักนิดเดียว
ถ้าจะไป....บอก
ถ้าไม่ชอบ...บอก
ถ้าไม่รักแล้ว...ยิ่งต้องบอก
ไม่อยากคิดไปเองว่า....
เหลือแต่ตัวเราแล้วซินะที่ยังอยู่ตรงนี้
เค้าคงก้าวต่อไปข้างหน้า
ตราบเท่าที่โลกกำลังหมุนไป...
การเป็นตัวเลือกไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายขนาดนั้น (ได้แต่บอกตัวเอง)
เพราะเราเองก็เลือกที่จเป็นตัวเลือกเหมือนกัน...ยัยบ้า
ไม่เคยลังเลในสิ่งที่จะทำอยุ๋แล้ว
ทุ่มเทเต็มที่กับทุกๆอย่างๆ
ไม่เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
นั่นแหละเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
space ของหยกยังคงต้องเศ้ราต่อไป...
อีกนานกว่ามันจะสดใส
ถึงเวลานั้นจะรีบมาบอกเลย...
อ้อนึกขึ้นได้อีกเรื่องนึง...
ที่เคยบังคับให้ใครพูดอะไร...
ขอคืนให้เค้าทั้งหมด
ให้เค้าได้คิดเองดีกว่า
ว่าเค้าจะเป็นคนที่พูดคำนั่นกับหยกหรือไม่
เพราะถ้าไม่...เค้าคงไปพูดกับคนอื่น....
อย่า...บังคับให้ใครพูด
ในสิ่งที่เขาไม่อยากพูด
เช่นคำว่า รัก หรือ ไม่รัก
คิดถึง หรือ ไม่คิดถึง
เพราะนั่นอาจจะเป็นสิ่งที่อาจจะทำให้เราเจ็บปวดมากที่สุด...
และอย่าปิดหัวใจคุณ
ด้วยการไม่รับรูคำว่า รัก
จากคนที่คุณรักมากที่สุด ด้วยเช่นกัน...
ดูแลตัวเองล่ะ...
พุ่งนี้จะเป็นอย่างไร..ยังไม่รุเลย
จะไปทางไหนดีล่ะ??
Ps. สุขสันต์วันเกิดอ้วนด้วย แก่แล้วนี่หน่า
20 แล้ว
มีความสุขมากๆล่ะ อ้วนบ้า...
เดี๋ยวพะโล้ กะ หมูปิ้ง ก็คงแก่ตามกันไป อิอิ
March 23 --13--วิ่งตาม**วิ่ง
ตามบางสิ่ง
เพราะ
สิ่งนั้น
กำลังจะจากไป
วิ่ง
ตามบางสิ่ง
เพราะ
สิ่งนั้น
อยู่ห่างไกลเหลือเกิน
วิ่ง
ตามบางสิ่ง
เพราะ
อยากให้
สิ่งนั้น
ได้อยู่
กับเราอีกซักครั้ง
บางครั้งก็รู้สึกเหมือนจะไล่ตามสิ่งนั้นได้ทัน
แต่เปล่าเลย
บางทีมันกลับยิ่งไกลออกไป
ไกลออกไป
เรื่อยๆๆ
เหนื่อย...
กับการวิ่งตาม
เมื่อคนที่อยู่ข้างหน้าไม่หันกลับมามองบ้าง
ไม่ให้กำลังใจกันบ้าง
เหนื่อย...
เมื่อรู้ว่าเค้าไม่ต้องการให้วิ่งตาม
เพราะเค้ามีคนที่จะวิ่งไปพร้อมกันอยู่แล้ว
จะหยุด.....
หรือ
จะวิ่งตามต่อดีล่ะ.....
หรือว่า
จะวิ่งหนีไปเลย???
ps.ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไป...เหมือนเดิมได้มั๊ย
คงไม่ได้แน่ๆๆเลย
คิดถึงมากมาย....
-----------------------------------------------------------------------------
....โง่ที่จะรักและวิ่งตาม.....
ทุกคนมีเส้นชัยของตัวเอง...มีสถิติที่ตัวเองพอใจ
แต่คนที่เข้าเส้นชัยก่อน...ใช่ว่าจะคว้าความรักที่ดีได้ก่อนเสมอไป
และสถิติที่ดี...ก้อไม่ได้การันตีว่าความรักจะสมบูรณ์แบบ ในขณะที่สังคมทุกวันนี้ปลูกฝังให้เราวิ่งแซงคนอื่นอยู่เสมอ
อย่าพยายามให้ใครแซงหน้า...
เพราะนั่นย่อมหมายถึง การพลาดโอกาสดีๆ ในชีวิตไป แต่สังคมของความรักสอนให้คนรู้จักผ่อนจังหวะก้าวให้ช้าลง...แต่หนักแน่นขึ้น โลกภายนอกบอกให้เรารู้ว่า...อย่าวิ่งตามใครถ้าไม่แน่ใจว่าจะตามเขาได้ทัน
แต่โลกของความรัก…..ใครอีกหลายคนสมัครใจที่จะเป็นคนโง่
เพื่อนรักคนหนึ่งของฉัน มีเส้นชัยในหัวใจของเธอเอง คนรักของเธอเป็นนักวิ่งฝีเท้าดี เพราะตั้งแต่อยู่กันมา เขาออกวิ่งก่อนเธอเสมอ
ความรักทำให้เธอวิ่งเร็วขึ้น ใกล้เขามากขึ้น
แต่เมื่อเกือบที่จะถึงตัวเขา
เธอแซงหน้าเขาได้แต่เธอไม่ทำ...
แม้แต่จะวิ่งให้ทันเขาในแนวเดียวกัน เธอก้อทำได้ แต่เธอไม่ทำ เหตุผลที่ฟังดูเหมือนง่ายของเธอทำเอาใจฉันนิ่งงัน ถ้าวิ่งให้ทันเขา หรือแซงหน้าเขาไป ฉันก้อคงมองไม่เห็นเขาในชีวิตอีก
แล้วทำไมไม่เข้าใกล้เขากว่านี้ ทำไมต้องเว้นระยะห่างแบบนี้ด้วย
คำถามของฉันทำให้แววตาของเพื่อนรักปรากฏรอยเศร้า แต่ปากยิ้ม ฉันกลัวเขารู้ตัว แล้ววิ่งหนีฉันไปไกลยิ่งกว่านี้
ความรักทำให้คนมีความหวังอยู่เสมอ ในขณะเดียวกัน มันก้อทำให้คนบางคนดูโง่งมงาย March 13 --12--เสียใจ**คืนที่ 5 แล้วที่ร้องไห้ก่อนนอน....
หมอนเปียกไปด้านนึง คืนที่ 5 แล้วที่ร้องไห้จนหลับไป . . . เสียใจ . . . หลายอย่างเกิดขึ้นมากมายในช่วงเดียวกัน รับมือกับมันไม่ทันซักอย่างนี่ซิ ช่วงนี้อ่อนแอ...มีเพียงไม่กี่คนที่บอกให้เข้มแข็งและจะเจอกับเรื่องดีๆในวันต่อไป
พะโล้ให้กำลังใจเสมอ...มั่นในว่าคนที่โทรไปร้องไห้ด้วยได้ไม่ว่าจะกี่โมงก็จะรับโทรศัพท์ ก็คนนี้แหละ...ขอบคุณมากมาย คงเป็นเพราะเราเหมือนกันหลายอย่างมั้ง...คาดหวังว่าจะได้ยินอะไรก็มักจะได้ยินจากปากพะโล้เสมอ ไอ้คนใจอ่อน(เหมือนกัน) เรื่องบางเรื่องที่ไม่ได้เจอกันตัวเอง เราจะพูดยังไงก็ได้
แต่พอเจอกันตัวเอง แย่เลย เข้าใจแล้วความรู้สึกที่ ถ้าถามใครว่ารักรึป่าว
แล้วเค้าไม่ยอมพูด บ่ายเบี่ยงไปเรื่องอื่น เจ็บนะ...เจ็บมาก อยากจะถามว่าทำไม แต่ไม่กล้า จะว่าไปแล้วเราก็รู้...เป็นเพราะเราหมดความสำคัญแล้วรึป่าว ไม่รักเหมือนเมื่อก่อนนี้แล้วใช่มั๊ย ความจริงมันเป็นอย่างนั้นใช่มั๊ย...เค้ารู้ บางทีก็ผิดหวังในตัวเค้า..รู้ว่าเค้าทำไม่ได้ คาดหวังในตัวเค้ามากเกินไป ไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อยจิงมั๊ย.... ไม่รู้ว่าจะต้องทำไง หรืออาจจะต้องปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ หรือว่าเราจะต้องถอนตัว... แต่ยังไงตอนนี้ก็ยังถอนไม่ขึ้น... บางที...แค่คำพูดบางคำ มันเป็นมากกว่าคำพูด
คำว่า "รัก"คำเดียว บางทีก็เป็นเหมือนยาที่ดีที่สุด ที่จะทำให้คนป่วยคนนึงหายดีได้ เค้าจะเข้าใจเรามั๊ย....อยากรู้ ช่วงนี้อ่อนแอ...ทำตัวอ่อนแอมากเกินไป
ร้องไห้สะอึกสะอื้นมากมาย น่ารำคาญ ทำตัวงี่เง่าไปวันๆทำไมจะไม่รู้ตัว อยากเจอใครบางคน แต่ก็เจอกันไม่ได้ คิดถึงนะ...มากมาย แต่เค้าคงไม่คิดถึงเรา ช่วงนี้ทะเลาะกันบ่อยเกินไป
จริงๆก็ไม่ได้อยากจะทะเลาะนี่หน่า อยากใช้เวลาทุกนาทีให้คุ้มค่า เพราะต่อจากนี้ไปช้วงเวลาของเค้าก็จะหมดลงไปในไม่ช้า ยิ่งรู้ก็ยิ่งเสียดายเวลาที่ต้องมาทะเลาะกัน บางทีก็ไม่อยากจะเรียนว่าทะเลาะ เพราะแค่น้อยใจเท่านั้น เสียใจทุกครั้งที่เรื่องราวต่างๆที่ไม่อยากจะรุ เคยนึก...
ว่าถ้าเป้นเราบ้างจะได้มั๊ย คงไม่ได้ ไม่อยากทำแบบนั้นด้วยกันบ้างหรอ ทุ่มเททุกอย่างมากมาย กลับไม่ได้รับการตอบแทนเลยแม้แต่นิดเดียว... ไม่ได้หวังว่าต้องได้อะไรกลับคืน แค่ให้กำลังใจกัน เข้าใจกัน ไม่ทำร้ายกันก็พอแล้ว ช่วงนี้อ่อนแอมากเกินไป...ยอมรับอะไรไม่ค่อยได้
หลายอย่างที่ยอมทิ้งไว้ข้างหลัง ทำเพื่อเค้า แต่เค้ากลับเลือกสิ่งที่อยุ๋ตรงหน้า แล้วก็เตรียมจัวที่จะมีความสุขในวันต่อๆไป ทั้งๆที่เราตอ้งนอนจมอยู่กับน้ำตาถังใหญ่อยุ๋ทุกวัน...คนเดียว บางทีแค่ต้องการคนที่อยู่ใกล้ๆ จับมือ แล้วบอกว่า "เค้าขอโทด จะร้องก็ร้องเถอะ เค้าอยู่ตรงนี้แล้วข้างๆกันนี่ไง เข้มแข็งนะ" หลายทีที่ร้องไห้โดยไม่บอกใคร
มีคนบอกว่า ฟุ่งซ่าน เค้าเป็นอย่างนั้นหรอ ถ้าอย่างนั้นเรียกว่าฟุ่งซ่าน จินตนาการทุกอย่างเล่นผ่านหัว..."ถ้าเป็นเราล่ะ" จะไม่ทำให้เค้าเสียใจเลย อยากเป็นคนที่ทำให้เค้ายิ้มได้ มีอะไรก็บอกได้ ไว้ใจกัน รักนะ รักเค้ามั๊ย... อย่าตอบเลย..ถ้าไม่แน่ใจ ถึงเวลาแล้วที่หยกต้องเข้าข้างตัวเอง มันไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดใช่มั๊ย เค้าถามว่า "รุ้ตัวมั๊ยว่าพูดอะไรออกมา"
รุ้บ้างไม่รุบ้าง...มาเป็นคนนำทางให้หยกซิ Guide me the way, Show me how. สิ่งที่แสดงออกมันไม่ได้แปลว่ารักนี่หน่า...น้อยลงไปทุกวัน คนนึงมีความสุข คนนึงมีความสุข แต่ก็เศ้ราด้วย แต่อีกคนนึงหาความสุขไม่ได้ นอกจากเวลาอันน้อยนิดนี้ เค้าไม่ใช่คนที่โทรมาก่อนอีกต่อไปแล้ว
ไม่ใช่คนที่คิดถึงเราก่อน ไม่ใช่คนที่รักเราก่อน ไม่เคยเอ่ยปากชวนเราก่อน . . . เสียใจ . . . ไม่ได้ร้องไห้มากมายขนาดนั้นมาตั้งนานแล้ว หลังจากเรื่องฟิม ซึ่งก็ผ่านไปตั้งปีกว่าแล้ว เหนื่อย ช่างเถอะ
อย่างนี้แหละที่เรียกว่า "รัก" ได้อย่างเต็มปาก
เวลารักใคร แค่ให้เศร้ามีความสุข แค่นั้นก็พอแล้วใช่มั๊ย แม้คนคนนั้นจะไม่ใช่เราก็ตาม แค่ได้อยู่ใกล้ๆ เห็นเค้าในสายตาก็คงมีความสุขแล้ว แต่ไม่ค่อยได้เจอกันนี่หน่า... แตะแค่นิ้วก้อยก็คงมีความสุขแล้ว..เนอะ ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะหยุดร้องไห้.... ปล่อยให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆ
เพลงที่อยากฟังดังขึ้นมาพอดี นึกถึงเพลงนี่มาหลายวัน รอจะทำอะไรบางอย่าง จนกว่าจะถึงวันนั้น... ตอนนี้คงเป็นมากกว่ารัก...คงผูกพันธ์กันไปแล้ว ไม่อยากจากไปง่าย ช่วงที่รวบรวมความกล้า...ก็ทำได้เท่านี้นี่หน่า ได้แต่ทำตัวเป็นคนปากแข็ง อยากร้องไห้
หลังจากเส็ดธุระถึงจะได้คุยกัน ไม่สนใจกันขนาดนั้นเลย ไม่คิดถึงเราตั้ง 16 ชั่วโมงแน่ะ
เดี๋ยวนี้ต้องรอ ให้เข็มนาฬิกา เคลื่อนมาถึง เลข 12 ช่างเถอะ...
รักนะ รักมาก... ซักวันจะพูดคำว่า ลาก่อน ได้รึป่าว อยากจะพูดเต็มทน ถ้าทำได้คงทำไปแล้ว ยังคงรักอยู่...ตลอดไป...ลาก่อนรักของวันก่อน
บางอย่างเรียกกลับคืนมาไม่ได้ในตอนนี้
คงได้แต่ปกป้องความหลังให้ไม่ถูกกระทบกระเทือนไปมากกว่านี้ อย่ามาทำร้ายความฝันของหยก...ขอร้อง ถ้าสิ่งที่เค้ารักมากที่สุดมันถูกเอาไปแล้ว... คำนั้น...ลาก่อน คงไม่ใช้กะใครอีก...ลาก่อน เสียใจ**
PS.ขอโทดที่ทำตัวงี่เง่า อย่าผิดหวังในตัวเค้า เวลาน่ะ...เหลือไว้ให้เค้าบ้างได้มั๊ย ซักนิดก็ยังดิ ไม่รุจะบอกยังไงว่ารักขนาดไหน...รับได้แค่ไหนก็เอาไปเท่านั้น... แต่ที่เหลืออยู่ตรงนี้ยังมีอีกมากมาย พี่ชายกะน้องสาวตลอดไป...
ขอบคุณคนที่ปลอบใจ...ทุกเวลา
ซี้....อ้วน พะโล้ หมูปิ้ง tHe MaTe!!!Momo+JeRn+NaNa+YokIKo
the GanG... STFX.06 คิดถึงพวกแกว่ะ อยากไปเที่ยวอ่า^^ February 19 --11--อบอุ่น~อ่อนโยน*เฮ้อ...
ถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกแล้วนะเรา
ความสุข...เข้ามาอย่างรวดเร็ว
แปรปรวนเหมือนพายุ
อ่อนโยนเหมือนสายลม
ความทุกข์...เข้ามาอย่างรวดเร็ว
พัดพาให้ความสุขหายไปในพริบตา
คงเหลือแต่เพียงหยดน้ำตาเท่านั้น
ที่จะคอยชำระล้าง..ใจดวงเล็กนี้ได้
ไม่คิดว่าเวลามีความสุข...ทำให้เรากลายเป็นคนละคนไปได้มากมายขนาดนี้
ไม่เห็นว่าใครอยู่ในสายตา
มีใคร ที่ไหน ยังไง เมื่อไหร่
ไม่สนใจ
ความสุข...เท่านั้นเป็นพอ
ทุกอย่างผ่านไปเร็วเหมือนรถวิ่ง
วิวทุกอย่างผ่านไปจนมองไม่ทัน...เห็นเพียงภาพรางๆเท่านั้น
เราไม่อาจจะรุเลยว่าความสุขจะเข้ามาเมื่อไหร่
และจะจากไปเมื่อไหร่
ความทุกข์ถูกนำมาจากไหน...ใครเป็นสาเหตุ....
อบอุ่น
อ่อนโยน
แผ่วเบา
ดูแล
ถนุถนอม
เงียบงัน
สายตา
รอยยิ้ม
กระซิบ
สองมือ
หลับใหล
ลมหายใจ
ไออุ่น
ความลับ
ความรัก
...เก็บไว้บ้างได้มั๊ย...
...เหลือทิ้งไว้ให้บ้างได้ไหม...
...สิ่งเหล่านั้นคงไม่อาจเก็บไว้กะตัวเองได้...
...มีความสุขกะวันนี้ที่สุดในโลก...
...บังเอิญอีกแล้วเนอะ...
...คงเหลือไว้แต่ความทรงจำที่ว่าเปล่า...
...ขังตัวเองไว้ในโลกแห่งความผัน...ดีกว่ามั๊ย???
อะไรคือสิ่งที่ถูกต้อง...
สมอง หรือ หัวใจ
คิดจากตรงไหน
อะไรจะเจ็บ
รักตัวเองเป็นบ้างรึป่าว
ป่าวเลย
...
ทุ่มเทไปแล้วเกิดอะไรขึ้น
ไม่มีอะไรเป็นประโยชน์เลยแม้แต่นิดเดียว
เรากลายเป็นส่วนไหนของชีวิตเค้า...
ไม่อาจจะรุได้
ถ้าตอนนี้มือเย็นเฉียบ...ใครละจะมาจับไว้
ถ้าตอนนี้เหงาอย่างที่สุด...ใครละจะมาคอยรับฟัง
ถ้าตอนนี้อยากร้องไห้...ใครละจะมาปลอบโยน
ถ้าตอนนี้อยากมีคนเดินด้วย...ใครละจะมาเดินกับเรา
ถ้าตอนนี้หิวข้าว...ใครละจะมาชวนเรา
ถ้าตอนนี้ว่างเปล่า...ใครละจะมาเหงาเป็นเพื่อน
ถ้าตอนนี้ต้องการใครซักคน...ใครละที่ต้องการมาเป็นคนนั้น
รอที่จะมีใครคนนั้น....
เค้าไม่อยุ๋กะหยกแล้ว
เค้าไปแล้ว...
จากไปแล้ว...
~อยู่คนเดียวไม่ไหว~
มาเร็วๆซิ...soul mate ของหยก
ปล่อยให้เหงานานๆจะโกดนะ
เตรียมตัว...รับกับความเป็นจริงที่จะเกิดขึ้น
ภาวนาให้เค้าพบกับความสุขที่แท้จริง
เค้าสมควรได้รับในสิ่งๆนั้นแล้ว
ดีใจด้วยมากมาย...
ยิ้มกันเถอะ...
ดูแลกันและกันอย่างนี้ตลอดไปนะ
สํญญานะว่าจะไม่ทิ้งกัน......
ความสุขเมื่อวาน
ความทุกข์วันนี้
แล้วพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร...ยังไม่รู้เลย
ชีวิตเราจะยังมีกันและกันอยู่มั๊ย...
ไม่ได้คิดไปไปคนเดียวใช่มั๊ย....
PS. ปากกา.............หยกรักปากกาจัง
ไม่ว่าปากกาจะอยุ๋ที่ไหน
จากไปไกลเท่าไหร่
แต่ขอให้รอรุ้ไว้หยกยังยืนที่เดิมเสมอ...ตรงนั้น....ข้างๆๆกัน...ตลอดไป...สัญญา
พี่ชาย..เค้าขอโทด เค้ารักพี่ชายนะ
เชื่อใจน้องซักนิดนึงก็พอ
ซี้#1-2-3 ขำกันตลอดเวลาเลยน้า...
ซี้กันตลอดไปเลยเนอะ
หยก...อ้วน...ป๊อปปี้...ปิงโกะ...
ไม่ทิ้งกัน...
The GanG The GanG HEY!!!!!!! |
|
|
%3e%3e+%e3%83%a8%e3%83%bc%e3%82%ad%e5%ad%90%e3%81%a1%e3%82%83%e3%82%93%e3%81%a7%e3%81%99%e3%80%82%3c%3c(%3e%3c%22+)'s+Blog+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
